Κάταγμα ωλεκράνου

Το οστό της ωλένης είναι το ένα εκ των 2 οστών του αντιβραχίου (πήχυ). Το άνω πέρας της ωλένης ονομάζεται ωλέκρανο και είναι η ανατομική περιοχή που αρθρώνεται με το βραχιόνιο και την κεφαλή της κερκίδας, δημιουργώντας την άρθρωση του αγκώνα (εικόνα).

                                                                    Τα οστά του αγκώνα     

Μηχανισμός τραυματισμού
Τα κατάγματα ωλεκράνου συμβαίνουν συνήθως κατά την πτώση στο έδαφος και την άμεση πλήξη του αγκώνα στην περιοχή του ωλεκράνου. Μπορεί, όμως, να συμβούν και κατά τη διάρκεια πτώσης με τον αγκώνα σε έκταση, ως αποτέλεσμα απότομης σύσπασης του τρικεφάλου μυός και δημιουργίας αποσπαστικού κατάγματος του ωλεκράνου.

                                     Σχηματική απεικόνιση κατάγματος Ωλεκράνου

Διάγνωση
Η διάγνωση τίθεται από το ιστορικό του τραυματισμού, από την κλινική εικόνα (έντονο οίδημα, πόνο και αδυναμία κινήσεων του αγκώνα) και επιβεβαιώνεται από ακτινολογικό έλεγχο με απλές ακτινογραφίες (αριστερή εικόνα). Σε πολύπλοκες καταστάσεις απαιτείται περαιτέρω έλεγχος με τρισδιάστατη αξονική τομογραφία.

 

                                                                            Κάταγμα ωλεκράνου

 

Αντιμετώπιση
Στις ελάχιστες περιπτώσεις των απαρεκτόπιστων καταγμάτων ωλεκράνου, η αντιμετώπιση γίνεται με ακινητοποίηση του αγκώνα για 4-6 εβδομάδες. Συνήθως όμως, τα κατάγματα ωλεκράνου παρουσιάζουν παρεκτόπιση, οπότε απαιτείται η ανοικτή ανάταξη και η εσωτερική οστεοσύνθεση, η οποία, αναλόγως του τύπου του κατάγματος, γίνεται είτε με ταινία ελκυσμού, είτε με πλάκα και βίδες (επόμενη εικόνα).

 

                                                                         Χειρουργική αντιμετώπιση του κατάγματος ωλεκράνου

                                                    Οστεοσύνθεση με: Α.ταινία ελκυσμού Β.πλάκα-βίδες
                                                                 Α. με ταινία ελκυσμού (tension band)   B. με πλάκα-βίδες


Η αποθεραπεία των καταγμάτων ωλεκράνου απαιτεί προοδευτική κινητοποίηση με ειδικούς λειτουργικούς κηδεμόνες (επόμενη εικόνα) και φυσικοθεραπεία, ώστε να επανακτηθεί το πλήρες εύρος κίνησης (κάμψης και έκτασης) του αγκώνα.

 

                                                                             Λειτουργικός κηδεμόνας αγκώνα